Ik denk wel eens dat ik het mooiste beroep ter wereld heb. Doordat mensen bij mij komen afslanken, kunnen ze vaak hun grootste wens vervullen. Voor de een is dat een goed figuur, met bijpassende vlotte kleding. Voor een ander weer kunnen sporten, of weer met je kinderen of kleinkinderen kunnen spelen. Weer mogen paardrijden, wat aan een maximum gewicht is gebonden. In je badpak met je kinderen naar het zwembad durven. Ook heb ik een man in mijn praktijk die 30 kilo is afgevallen en daarna marathons is gaan lopen. Geweldig, hij zamelt daarmee nu geld in voor het Kika-kankerfonds. De rode draad bij mensen die veel gewicht hebben verloren, is eigenlijk altijd dezelfde: Er kan ineens weer zoveel meer.
Jouw diepste motivatie past op 1 post-it blaadje.
Om succesvol te zijn met een dieet, moet je een innerlijke motivatie hebben, zoals de geleerden zeggen. Iets wat heel diep uit jezelf komt. Dus bijvoorbeeld niet iets dat jou is opgedrongen door je omgeving. Om die diepere wens van jou zelf vorm te geven, maak ik gebruik vaneen denkbeeldige wensboom. Wie dat wil schrijft zijn wens op een post-it blaadje. Dit hou je als blijvende herinnering bij je, gedurende het hele afslankproces. Op je laptop, op de ijskast, je nachtkastje, of in je portemonnee. In ieder geval op een plek waar je het dagelijks ziet. Dit is mijn motivatie. Dit is waarvoor ik het doe. En hierin wil ik slagen, succesvol zijn. De knop is om, of gaat om, één van de twee. Wie dat krachtige gevoel niet heeft, houdt meestal een langere periode van diëten en nieuwe eetgewoonten aanleren niet vol. Daar zijn geen geleerden voor nodig.
Van wens naar werkelijkheid, dat is waar het uiteindelijk om draait. Als dat dan lukt, zie je niet alleen iemands lichaam veranderen. Het hele zelfbeeld verandert mee. Je laat letterlijk kilo’s aan ballast achter je neer vallen. En voor alle verloren kilo’s krijg je steevast positieve energie in de plaats. Precies daarom heb ik het mooiste beroep ter wereld. Wens en werkelijkheid gaan in elkaar over. Ook voor wie niet hoeft af te slanken, is er altijd één hoger doel : Hou in het leven altijd je wensen voor ogen. Ik wens dat al jouw wensen uitkomen.
Voordat ik Cambridge consulent werd, heb ik 20 jaar in de mode gewerkt als verkoopster en bedrijfsleidster. Die liefde voor alles wat met kleding en accessoires te maken heeft, is altijd gebleven. April dit jaar bestaat Cambridge 20 jaar in Nederland en ben ik 19 jaar consulent. Dat wordt gevierd met een gala. Je snapt, dat is voor mij dubbel feest. Kan ik helemaal uitpakken met een prachtige galajurk. Ik heb daarbij het ongelofelijke geluk dat ik zelf mijn jurk heb kunnen ontwerpen, samen met een coupeuse die hard aan de weg timmert en mij wel als model wilde gebruiken. Dat soort buitenkansjes kun je niet laten lopen.
In die 19 jaar heb ik in mijn praktijk verschillende cliënten begeleid die voor een groot feest stonden. Als het om afslanken gaat, zijn huwelijken favoriet. Ik heb een cliënt gehad die de maten van haar bruidsjurk expres een paar maten kleiner had genomen. Een weddenschap die zij met zichzelf sloot om er op de dag van haar leven ook echt in te passen. Daarin is zij glansrijk geslaagd, met dank aan het Cambridge programma.
Cambridge viert 20 jarig bestaan
Eén echtpaar heb ik eens buitengewoon bedroefd meegemaakt. Dat was omdat zij al getrouwd waren en pas daarna hoorden van het Cambridge Weight Plan. “Hadden we dat dieet maar eerder gehad”, zeiden ze, nadat ze bij mij respectievelijk 50 en 55 kilo waren afgevallen. Talloze afslankpogingen waren hieraan vooraf gegaan en allemaal in het water gevallen. Door omstandigheden kwam het niet tot het gewenste resultaat. De bruid stapte met 118 kilo in haar trouwjapon en de bruidegom moest met zijn 133 kilo een pak op maat laten maken. Toen ze bij mij allebei hun streefgewicht hadden behaald, vertelden ze me: “We kijken nog altijd met gemengde gevoelens naar onze trouwfoto. Als we toen hadden geweten dat Cambridge zó goed zou werken, hadden we onze bruiloft met zekerheid uitgesteld.”
Cambridge is jarenlang het meest succesvolle dieetgeheim van Nederland gebleven. Iets té lang, als je het mij vraagt. Daar is pas de laatste jaren echt verandering in gekomen, met name toen Henkjan Smits het dieet ging volgen. Met het twintig jarig bestaan in aantocht, is de naamsbekendheid van Cambridge gelukkig veel groter als toen we begonnen. Dat is goed nieuws voor al die stellen die vóór het feest van hun leven nog even wat kilo’s kwijt willen.
In mijn praktijk komen er ook moeders met kleine kinderen. Ik heb het hier over kinderen die meekomen met hun moeder, omdat een oppas voor dat half uurtje meer gedoe oplevert dan handig is. Na binnenkomst kruipen die dan vrolijk op de stoel voor echtparen. Zo noem ik de extra stoel bij mijn bureau maar even. Een van die peuters gebruikt de potjes dieetvoeding op mijn bureau steevast om torentjes te bouwen. Worden ze wat ouder, dan loop je de kans dat ze zich met het consult zelf gaan bemoeien. Zo vroeg ik aan een moeder hoe het deze dieetweek was gegaan. “Goed”, was het antwoord. Waarop haar vijfjarige zoontje aanvulde: “Ja, maar mijn moeder heeft wél een ijsje gegeten hoor”. Kinderen blijken vaak prima te weten waarom het draait bij een dieet van hun ouders. Daar hebben ze zelfs al hun eigen grappige benamingen voor. Zo is er een meisje dat mij de ‘Dundokter’ noemt. Een ander heeft het over “de Sjeekie mevrouw’, omdat het Cambridge Dieet veel met maaltijdvervangende shakes werkt.
Van Dundokter tot sjeekie mevrouw; kinderen geven er zo hun eigen draai aan.
Bijna alle kinderen doen er plechtig het zwijgen toe, als hun moeder op de weegschaal moet. Alsof ze het gewichtige belang ervan al kennen. Onwillekeurig moet ik dan altijd denken aan een cartoon waarop je twee kleine kinderen ziet, die voor een weegschaal staan. Het ene kindje zegt dan waarschuwend tegen de ander: “Niet op gaan staan hoor. Daar ga je van huilen”. De wereld van veel volwassen vrouwen in een notendop. De weegschaal in mijn praktijk is een flink toestel, dat ook je vet- en vochtgehalte meet. Daar komt een bonnetje uit met de resultaten, wat in kinderogen iets fascinerend is. Het ene bonnetje voor de cliënt, het andere gaat in mijn administratie Dat vinden ze mooi en dan vragen ze wel eens of ze ook op de weegschaal mogen. Uiteraard mogen ze dan van mij allebei de bonnetjes houden. Waarop een jongetje triomfantelijk tegen zijn moeder zei: “Ik heb er twee, jij maar één.”
Als mensen bij mij komen voor een intakegesprek, weet ik vrijwel direct wie zullen slagen en wie niet. Ik ben je steun en vraagbaak, maar de diepe overtuiging om te willen slagen, moet je zelf meenemen. De motivatie moet uit jezelf komen, die kan ik je niet geven. Reden waarom ik met mijn cliënten altijd dieper inga op de redenen ‘achter de reden’. Die zijn zonder uitzondering altijd interessant. Hoe verschillend ook, ze hebben allemaal één gemeenschappelijke noemer: een betere kwaliteit van leven. Lichamelijk, geestelijk, en meestal allebei.
Wordt het een wanhopige knal of een intikkertje?
Wie aan de aftrap verschijnt heeft een doel. Wie aftrapt is aan de bal, heeft het initiatief. De bal ligt letterlijk bij jou. Je denkt na over de weg er naar toe. Je gaat tegenstanders tegen komen, zoveel is zeker. Wordt het één wanhopige knal op doel, vanaf grote afstand? Of baan je al combinerend je weg, zodat het scoren –eenmaal vlak bij het doel- een intikkertje wordt? Want ook bij diëten geld dat de weg er naar toe minstens zo belangrijk is. Alles wat je onderweg overslaat aan kennis en bewustwording, kom je straks tekort. Je tikt de bal dan in een leeg doel: Een doel zonder doel.
Bedenk voordat je aan de aftrap verschijnt vier dingen. Gaat mijn omgeving mij helpen, of tegenwerken? Zonder hulp van je naasten, ga je een eenzaam traject tegemoet. Wat is mijn eigen motivatie om dit te doen? Je doet het voor jezelf, niet om aan het beeld van anderen te voldoen. Wat zijn mijn belangrijkste valkuilen en hoe ga ik die uitschakelen? Niet alleen voor nu, maar ook voor later! En tenslotte: Ben ik nu eindelijk door mijn smoezen heen, om géén nieuwe start te hoeven maken? Ben je dat niet, dan ben je nog niet klaar.
