In mijn praktijk komen er ook moeders met kleine kinderen. Ik heb het hier over kinderen die meekomen met hun moeder, omdat een oppas voor dat half uurtje meer gedoe oplevert dan handig is. Na binnenkomst kruipen die dan vrolijk op de stoel voor echtparen. Zo noem ik de extra stoel bij mijn bureau maar even. Een van die peuters gebruikt de potjes dieetvoeding op mijn bureau steevast om torentjes te bouwen. Worden ze wat ouder, dan loop je de kans dat ze zich met het consult zelf gaan bemoeien. Zo vroeg ik aan een moeder hoe het deze dieetweek was gegaan. “Goed”, was het antwoord. Waarop haar vijfjarige zoontje aanvulde: “Ja, maar mijn moeder heeft wél een ijsje gegeten hoor”. Kinderen blijken vaak prima te weten waarom het draait bij een dieet van hun ouders. Daar hebben ze zelfs al hun eigen grappige benamingen voor. Zo is er een meisje dat mij de ‘Dundokter’ noemt. Een ander heeft het over “de Sjeekie mevrouw’, omdat het Cambridge Dieet veel met maaltijdvervangende shakes werkt.
Van Dundokter tot sjeekie mevrouw; kinderen geven er zo hun eigen draai aan.
Bijna alle kinderen doen er plechtig het zwijgen toe, als hun moeder op de weegschaal moet. Alsof ze het gewichtige belang ervan al kennen. Onwillekeurig moet ik dan altijd denken aan een cartoon waarop je twee kleine kinderen ziet, die voor een weegschaal staan. Het ene kindje zegt dan waarschuwend tegen de ander: “Niet op gaan staan hoor. Daar ga je van huilen”. De wereld van veel volwassen vrouwen in een notendop. De weegschaal in mijn praktijk is een flink toestel, dat ook je vet- en vochtgehalte meet. Daar komt een bonnetje uit met de resultaten, wat in kinderogen iets fascinerend is. Het ene bonnetje voor de cliënt, het andere gaat in mijn administratie Dat vinden ze mooi en dan vragen ze wel eens of ze ook op de weegschaal mogen. Uiteraard mogen ze dan van mij allebei de bonnetjes houden. Waarop een jongetje triomfantelijk tegen zijn moeder zei: “Ik heb er twee, jij maar één.”
